ในวันที่พี่สาวทั้งหกคนของเธอแต่งงานด้วยรถยนต์หรูและขบวนแขกเหรื่อคึกคัก หลินเยว่กลับต้องยืนอยู่ข้างถนนดิน มองรถแทรกเตอร์สี่คันค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามารับตัวเองไปเป็นเจ้าสาว คำถามสองข้อวนอยู่ในหัวของทุกคน—เธอกำลังทิ้งอนาคตเพื่อชายเลี้ยงปลาจน ๆ จริงหรือ และเหตุใดชายหนุ่มคนนั้นจึงยอมให้คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะโดยไม่แม้แต่จะอธิบายตัวเอง
เสียงหัวเราะดังขึ้นตั้งแต่รถแทรกเตอร์ยังจอดไม่สนิท พี่สาวคนที่สามยกมือปิดปาก ก่อนกระซิบกับคนข้างตัวอย่างจงใจให้ได้ยินว่า “พี่หกแต่งงานเรียบง่ายแล้วก็จริง แต่ไม่นึกว่าน้องเล็กจะพาย้อนกลับไปถึงยุคก่อนมีถนนคอนกรีต”
หลินเยว่ได้ยินทุกคำ เธอเห็นรองเท้าหนังของพี่เขยทั้งหกคู่ เห็นรถเก๋งสีดำที่จอดเรียงกันหน้าบ้าน และเห็นซองของขวัญหนา ๆ ที่พี่สาวแต่ละคนถืออยู่ในมือ ไม่มีใครสนใจดอกไม้ผ้าสีแดงในมือชายหนุ่มตรงหน้าเลย
เขาชื่อฉีเหวิน เป็นชายหนุ่มร่างสูง ผิวคล้ำจากการทำงานกลางแจ้ง เสื้อเชิ้ตสีซีดถูกซักจนเนื้อผ้านิ่ม เขายื่นช่อดอกไม้ให้เธอด้วยมือที่มีรอยแตกจากการจับแหและขุดบ่อปลา
“ถ้าคุณไม่อยากไปตอนนี้ เรายังกลับได้” เขาพูดเบา ๆ “ผมจะรับผิดชอบคำพูดของคนพวกนั้นเอง”
หลินเยว่เงยหน้ามองเขา เธอรู้ว่าฉีเหวินไม่ได้มีสินสอดมากมาย มีเพียงเงินเก็บก้อนเล็ก ๆ กับแหวนเงินธรรมดา ๆ วงหนึ่ง แต่ตลอดหกเดือนที่คบกัน เขาไม่เคยดูถูกงานของเธอ ไม่เคยบังคับให้เธอเอาเงินไปช่วยครอบครัวเขา และไม่เคยพูดว่าเธอต้องทำตัวอย่างไรจึงจะเหมาะกับการเป็นภรรยา
เธอรับช่อดอกไม้จากมือเขา
“ฉันไปค่ะ”
เสียงหัวเราะรอบตัวเงียบลงชั่วครู่
แม่ของหลินเยว่เดินออกมาจากประตูบ้าน ใบหน้าของนางแข็งตึง แม้ในแววตาจะมีความกังวลซ่อนอยู่ นางจับแขนลูกสาวไว้แน่นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แต่งไปแล้วก็อย่ากลับมาร้องไห้ที่บ้าน ถ้าอยู่ไม่ไหวก็อดทนเอาเอง แม่ไม่มีเงินส่งเสียคนแต่งงานแล้ว”
หลินเยว่พยักหน้า ไม่ได้เถียงอะไร เธอเพียงกอดแม่เป็นครั้งสุดท้าย แม้แม่จะไม่ได้กอดตอบก็ตาม
ฉีเหวินช่วยยกกระเป๋าของเธอขึ้นรถแทรกเตอร์ แล้วปีนขึ้นไปนั่งข้างคนขับ รถคันแรกออกตัวท่ามกลางฝุ่นแดง ส่วนคันอื่น ๆ บรรทุกโต๊ะ เก้าอี้ และของใช้ไม่กี่ชิ้นที่เป็นสินเดิมของเจ้าสาว
ไม่มีใครรู้ว่าในกระเป๋าผ้าใบเก่าใต้เสื้อผ้าของหลินเยว่มีสมุดบัญชีเล่มหนึ่ง เธอเก็บมันไว้ตั้งแต่บิดาเสียชีวิต เพราะในนั้นมีบันทึกเงินทุกก้อนที่เธอเคยทำงานส่งให้ครอบครัวตลอดสิบปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยทวงคืนแม้แต่หยวนเดียว แต่ก็ไม่อยากให้ใครพูดว่าเธอแต่งงานเพราะอยากหนีความจน
บ้านของฉีเหวินอยู่ท้ายหมู่บ้าน ห่างจากถนนใหญ่เกือบสามกิโลเมตร ประตูไม้เก่ามีรอยซ่อมหลายแห่ง ลานบ้านเต็มไปด้วยตะกร้าแห อวน และถังน้ำ ฝั่งหนึ่งมีบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่แม่ของเขาอาศัยอยู่ ส่วนอีกหลังมีชายวัยสามสิบกว่า ๆ นั่งอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเลื่อนลอย
หลินเยว่หยุดอยู่หน้าประตู
“นั่นพี่ชายผม ฉีหยาง” ฉีเหวินบอก “หลังประสบอุบัติเหตุ เขาเคลื่อนไหวไม่สะดวกและความจำไม่ค่อยดี”
จากนั้นเขาพาเธอไปพบแม่ของเขา หญิงชราคนนั้นขาข้างหนึ่งพิการ ต้องใช้ไม้เท้าเดิน นางพยายามลุกขึ้นต้อนรับจนเกือบล้ม หลินเยว่รีบเข้าไปประคอง
“บ้านเราไม่ค่อยดีจริง ๆ” แม่สามีพูดตรง ๆ “หนูแต่งเข้ามาแล้วต้องลำบาก ข้าไม่อยากหลอกหนู”
ฉีเหวินก้มหน้า เขาตั้งใจจะบอกความจริงบางอย่างกับหลินเยว่ แต่เห็นสีหน้าของแม่แล้วก็กลืนคำพูดกลับลงไป เขากลัวว่าหากความจริงถูกเปิดเผยในตอนนี้ หลินเยว่จะคิดว่าครอบครัวเขาจงใจทดสอบหรือหลอกเธอ
หลินเยว่มองเตียงของฉีหยาง มองไม้เท้าของแม่สามี แล้วหันไปมองชายที่เพิ่งกลายเป็นสามีของตน
“ถ้าต้องดูแลผู้ใหญ่สองคนคนเดียว คุณคงเหนื่อยมากใช่ไหมคะ”
ฉีเหวินชะงัก
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าเธออาจหวาดกลัว อาจถามว่าเหตุใดจึงไม่บอกเรื่องครอบครัวให้ละเอียดกว่านี้ หรืออาจวางช่อดอกไม้ลงแล้วขอกลับบ้าน แต่คำพูดของเธอกลับเป็นความห่วงใย
“ผมเคยชินแล้ว” เขาตอบ
“ต่อไปไม่ต้องทำคนเดียวค่ะ”
หลินเยว่พูดจบก็เปิดกระเป๋า หยิบผ้าขนหนูออกมาเช็ดฝุ่นบนโต๊ะ เธอไม่ได้ทำท่ารังเกียจ ไม่ได้ถามว่าบ้านนี้มีทรัพย์สินอะไร และไม่ได้พูดถึงของขวัญแต่งงานแม้แต่คำเดียว
คืนนั้นฉีเหวินจึงตัดสินใจมอบกุญแจบ้านให้เธอ
“ทรัพย์สินทั้งหมดของบ้านนี้ ผมให้คุณดูแล” เขาวางพวงกุญแจลงบนฝ่ามือเธอ “ไม่ได้มีมาก แต่ตั้งแต่วันนี้คุณคือคนในครอบครัวจริง ๆ”
หลินเยว่กำกุญแจไว้แน่น เธอไม่รู้ว่าคำว่า “ทรัพย์สินทั้งหมด” หมายถึงอะไร เพราะสิ่งที่เห็นมีเพียงบ้านไม้ บ่อปลาเก่า และรถแทรกเตอร์คันหนึ่งที่จอดอยู่หลังโรงเก็บของ
“ถ้าคุณไว้ใจฉัน ฉันก็จะดูแลให้ดีค่ะ”
ทั้งสองไม่รู้ว่าในคืนนั้นเอง แม่สามีของเธอได้ปิดประตูห้องแล้วถอนหายใจอย่างหนัก
“เราทำเกินไปหรือเปล่า” นางถามสามีที่นั่งเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง “เด็กคนนั้นไม่ได้แต่งกับลูกเพราะเงินเลย ถ้าเรายังปิดบังต่อไป นางจะเสียใจไหม”
ชายชราซึ่งปกติไม่ค่อยพูดส่ายหน้า “รอดูอีกหน่อย เราต้องรู้ว่านางรักลูกเรา หรือรักฐานะของเรา”
ไม่มีใครรู้ว่าใต้ภาพครอบครัวยากจนนี้มีความลับที่คนทั้งหมู่บ้านไม่เคยได้รับอนุญาตให้พูดถึง ฉีเหวินไม่ได้เป็นเพียงชายเลี้ยงปลาในชนบท บ่อปลาที่ชาวบ้านเห็นเป็นเพียงฟาร์มทดลองขนาดเล็ก ส่วนธุรกิจจริงของเขาคือบริษัทแปรรูปอาหารทะเลที่ส่งสินค้าไปหลายเมือง
บริษัทนั้นมีมูลค่าหลายพันล้านหยวน และฉีเหวินเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด
เหตุผลที่เขาขับรถแทรกเตอร์ แต่งตัวเก่า และใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา ไม่ใช่เพราะเขาอับอายฐานะของตัวเอง แต่เป็นเพราะแม่ต้องการทดสอบคนที่ลูกชายเลือกมาเป็นภรรยา หลังจากลูกสาวของตระกูลร่ำรวยหลายคนเคยพยายามเข้าหาฉีเหวินเพราะเงินและชื่อเสียง แม่ของเขาจึงไม่เชื่อว่าความรักที่ได้รับจะเป็นความรักจริง
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เธอเห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกุ้งตัวใหญ่ ปูทะเล และหอยเป๋าฮื้อ จึงรีบเดินไปหาแม่สามี
“แม่คะ วันนี้มีแขกมาเหรอคะ ซื้อของเยอะขนาดนี้ทำไม”
แม่สามีเกือบสำลักชา นางกำลังจะบอกว่าอาหารเหล่านี้เป็นของจากบริษัทของครอบครัว แต่ฉีเหวินรีบตอบขึ้นมาก่อน
“ผู้ช่วยของผมส่งมาให้ เราเลี้ยงสัตว์น้ำอยู่ ของพวกนี้เป็นของคัดทิ้ง”
หลินเยว่ขมวดคิ้ว “ของคัดทิ้งยังสดและแพงขนาดนี้เลยหรือคะ”
ฉีเหวินยิ้มกลบเกลื่อน “ถ้าไม่กินก็ต้องทิ้งจริง ๆ”
เธอไม่เชื่อทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ เพียงเลือกกุ้งตัวเล็กที่สุดใส่ถ้วยให้แม่สามี แล้วบอกทุกคนว่าอย่ากินของดีจนหมดในมื้อเดียว
วันนั้นหลินเยว่ตัดสินใจเข้าเมืองไปหางานทำ เธอไม่ต้องการให้สามีเป็นคนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของทุกคนเพียงลำพัง ฉีเหวินพยายามห้ามเพราะรู้ว่าบริษัทของเขามีปัญหาบางอย่างและไม่อยากให้เธอเข้าไปเกี่ยวข้อง แต่หลินเยว่ยืนยัน
“ฉันมีมือมีเท้า จะให้คุณเหนื่อยอยู่คนเดียวไม่ได้ค่ะ”
เธอหางานที่ตลาดกลาง รับจ้างจัดบัญชีให้ร้านอาหารทะเลแห่งหนึ่ง เจ้าของร้านชื่อจางหรง เป็นหญิงวัยกลางคนที่พูดตรงและสังเกตเก่ง นางเห็นหลินเยว่คำนวณตัวเลขได้เร็ว จึงให้เธอดูแลเอกสารซื้อขายทั้งหมด
หลินเยว่เริ่มพบความผิดปกติในใบส่งสินค้า ปริมาณปลาและกุ้งที่ร้านรับจากบริษัทเดียวกันถูกบันทึกไม่ตรงกับใบชั่ง บางครั้งสินค้าหายไปหลายร้อยกิโลกรัม แต่เอกสารกลับมีลายเซ็นของฉีเหวินกำกับอยู่
เธอถ่ายรูปเอกสารไว้ก่อนเก็บเข้าลิ้นชัก ไม่ได้รีบกล่าวหาสามี เพราะรู้ดีว่าความผิดพลาดอาจเกิดจากคนอื่น
คืนนั้นเธอถามเขาขณะช่วยแม่สามีพับผ้า
“ที่บริษัทของคุณมีคนชื่อหานจื้อหรือเปล่าคะ”
ฉีเหวินหยุดมือ “ทำไมถามถึงเขา”
“ฉันเห็นชื่อเขาในใบส่งสินค้า หลายใบมีตัวเลขไม่ตรงกัน”
สีหน้าของฉีเหวินเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย แต่หลินเยว่สังเกตเห็น
หานจื้อเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาและเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ คนในครอบครัวไว้ใจชายคนนี้มานาน เพราะเขาเคยช่วยบริษัทตั้งแต่ยังเป็นโรงงานเล็ก ๆ ฉีเหวินไม่อยากเชื่อว่าคนที่ร่วมสร้างธุรกิจมาด้วยกันจะขโมยเงิน
“อย่าเพิ่งคิดมาก” เขาพูด “ผมจะตรวจสอบเอง”
“ฉันไม่ได้คิดว่าคุณโกงค่ะ” หลินเยว่ตอบ “ฉันแค่คิดว่าคนที่เซ็นชื่อแทนคุณอาจกำลังใช้ชื่อคุณทำอะไรบางอย่าง”
คำพูดนั้นทำให้ฉีเหวินมองเธอนานกว่าปกติ เขาเริ่มเข้าใจว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวที่อ่อนโยนเพียงอย่างเดียว หลินเยว่มีความละเอียดรอบคอบและไม่ยอมปล่อยให้ความผิดปกติผ่านไปเพราะเกรงใจใคร
แต่ก่อนที่เขาจะตรวจสอบเรื่องหานจื้อ บริษัทก็เกิดปัญหาใหญ่ ลูกค้ารายสำคัญกล่าวหาว่าสินค้าปนเปื้อนและเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนมหาศาล ข่าวลือแพร่ไปทั่วว่าบริษัทของฉีเหวินกำลังจะล้มละลาย หุ้นส่วนหลายคนเริ่มถอนตัว
หานจื้อเป็นคนแรกที่แนะนำให้ขายที่ดินส่วนหนึ่งเพื่อชดใช้ค่าเสียหาย เขาพูดต่อหน้าผู้บริหารว่า ฉีเหวินบริหารงานด้วยอารมณ์และเอาเงินบริษัทไปใช้กับครอบครัวจนไม่มีเงินหมุน
ข่าวนั้นไปถึงหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว พี่สาวทั้งหกของหลินเยว่กลับมาเยี่ยมบ้านโดยไม่ได้นัดหมาย พวกนางไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอย่างไร แต่กลับยืนดูบ้านเก่าแล้วกระซิบกันว่า หลินเยว่เลือกสามีผิดจริง ๆ
พี่สาวคนโตพูดขึ้นว่า “ถ้ารู้ว่าจะลำบากขนาดนี้ วันนั้นน่าจะฟังแม่”
หลินเยว่กำลังหั่นผักอยู่จึงวางมีดลง
“ฉันไม่ได้ขอให้พวกพี่มาช่วยเงิน ถ้ามาเพื่อพูดซ้ำว่าฉันตัดสินใจผิด ก็กลับไปเถอะค่ะ”
พี่สาวทั้งหกเงียบไป ไม่มีใครคุ้นเคยกับน้องสาวที่ตอบโต้ตรง ๆ เช่นนี้ หลินเยว่ไม่ใช่คนชอบทะเลาะ แต่เธอเริ่มรู้แล้วว่าความเงียบของตนตลอดหลายปีทำให้คนอื่นคิดว่าพวกเขาจะพูดอะไรก็ได้
คืนนั้นฉีเหวินกลับบ้านดึก เขาเห็นภรรยานั่งอยู่หน้าบ่อปลา ถือแฟ้มเอกสารไว้บนตัก
“คุณกำลังจะบอกฉันใช่ไหมคะว่าธุรกิจของบ้านไม่ได้เล็กอย่างที่เห็น”
ฉีเหวินนิ่ง
“ฉันไม่ได้ต้องการรู้ว่าคุณรวยแค่ไหน” หลินเยว่พูดต่อ “แต่ฉันต้องรู้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับอะไร เพราะถ้าฉันเป็นภรรยาคุณ ฉันก็ไม่ควรเป็นคนสุดท้ายที่รู้”
ความเงียบระหว่างทั้งสองยาวนานกว่าปกติ
ในที่สุดฉีเหวินก็เล่าความจริงทั้งหมด เขาบอกเรื่องบริษัท หุ้นส่วน ฟาร์มทดลอง และการทดสอบของแม่ รวมถึงเหตุผลที่ต้องใช้ชีวิตเหมือนคนจน เขายอมรับว่าตนเองตั้งใจปิดบัง แต่ไม่ได้คิดจะหลอกใช้เธอ
หลินเยว่ฟังจนจบ ก่อนถามเพียงประโยคเดียว
“แล้วตอนนี้บริษัทกำลังจะล้มจริงไหมคะ”
“ยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ถ้าหาหลักฐานไม่ได้ เราอาจเสียลูกค้ารายใหญ่และต้องขายทรัพย์สินบางส่วน”
เธอหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ใช่เพราะตกใจเรื่องเงิน แต่เพราะนึกถึงวันที่เขายื่นกุญแจบ้านให้เธอ ทั้งที่กุญแจนั้นอาจเปิดประตูไปสู่ทรัพย์สินมหาศาล
“คุณเอาฉันมาทดสอบโดยให้ฉันคิดว่าคุณจน”
“ผมขอโทษ”
“ฉันไม่ได้โกรธที่คุณรวย ฉันโกรธที่คุณคิดว่าต้องหลอกฉันถึงจะรู้ว่าฉันรักคุณหรือเปล่า”
ฉีเหวินก้มหน้า “ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้เร็วเกินไป คุณจะเปลี่ยนไปเหมือนคนอื่น”
หลินเยว่ยื่นแฟ้มคืนให้เขา
“ฉันอาจเปลี่ยนไปจริง ๆ ก็ได้ แต่ฉันควรมีสิทธิ์เลือกด้วยตัวเอง ไม่ใช่ถูกจับวางไว้ในบททดสอบที่ฉันไม่เคยรู้ว่ากำลังสอบอยู่”
หลังจากคืนนั้นทั้งสองไม่ได้กลับมาอบอุ่นเหมือนเดิมทันที หลินเยว่ายังคงดูแลแม่สามีและฉีหยาง แต่เธอไม่ยอมรับเงินจากบัญชีบริษัท และขอให้ฉีเหวินเปิดเอกสารทุกอย่างให้เธอดู
เมื่อตรวจสอบใบส่งสินค้าหลายเดือนย้อนหลัง เธอพบว่าลายเซ็นของฉีเหวินในเอกสารบางชุดไม่เหมือนกันอย่างชัดเจน วันที่ในใบชั่งยังตรงกับวันที่บริษัทไม่ได้ส่งสินค้าออกจากโรงงานด้วยซ้ำ
เธอค้นกล่องเอกสารเก่าที่เก็บอยู่ในโรงเก็บของ แล้วพบสมุดบันทึกของฉีหยาง พี่ชายของฉีเหวินเคยเป็นคนควบคุมการขนส่งก่อนประสบอุบัติเหตุ ในสมุดมีการเขียนตัวเลขสั้น ๆ และสัญลักษณ์ที่คนอื่นมองไม่เข้าใจ แต่เมื่อหลินเยว่เทียบกับใบส่งสินค้า เธอพบว่าทุกครั้งที่มีสินค้าหาย จะมีเครื่องหมายวงกลมสีแดงอยู่ข้างชื่อคนขับรถ
ฉีหยางอาจจำเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ได้ทั้งหมด แต่เขายังจำเครื่องหมายของคนที่ทำร้ายเขาได้
หลินเยว่นำสมุดไปถามเขา ชายหนุ่มมองอยู่นาน ก่อนใช้นิ้วเคาะชื่อหนึ่งซ้ำ ๆ
“หาน…จื้อ” เขาพูดช้า ๆ
จากนั้นเขาชี้ไปที่หน้าต่าง แล้วทำท่าถือพวงกุญแจ ก่อนชี้ไปยังถนนหลังโรงงาน
หลินเยว่เริ่มเข้าใจว่าอุบัติเหตุของฉีหยางอาจไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา
เธอกับฉีเหวินจึงตรวจสอบกล้องวงจรปิดจากโรงงานเก่า พบว่ากล้องถูกปิดทุกครั้งก่อนรถขนสินค้าหาย และผู้ที่ถือกุญแจสำรองมีเพียงหานจื้อกับหัวหน้าคลังสินค้า แต่หลักฐานยังไม่พอจะกล่าวหาใคร
หานจื้อรู้ตัวว่าถูกสงสัย เขาเริ่มกดดันหลินเยว่โดยโทรไปหาแม่ของเธอ บอกว่าฉีเหวินกำลังจะล้มละลายและภรรยาของเขาจะต้องรับภาระหนี้ทั้งหมด
แม่ของหลินเยว่จึงมาหาลูกสาวอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มาพร้อมคำตำหนิ แต่กลับพูดอย่างหวาดกลัว
“ถ้าลูกเขามีหนี้ ก็หย่ากันเสียก่อนเถอะ ลูกยังสาว ยังเริ่มต้นใหม่ได้”
หลินเยว่รู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่คำพูดนั้นก็ทำให้บาดแผลเก่ากลับมา นับตั้งแต่เด็ก แม่มักเปรียบเทียบเธอกับพี่สาวที่แต่งงานดี มีบ้าน มีรถ และมีสามีช่วยดูแล เธอเคยยอมทำงานหนักเพื่อส่งเงินให้ทุกคน แต่เมื่อเธอเลือกชีวิตของตัวเองกลับไม่มีใครเชื่อว่าเธอเลือกด้วยหัวใจ
“แม่คะ ตอนหนูไม่มีเงิน แม่บอกให้หนูอดทนเพราะเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่ตอนสามีหนูมีปัญหา แม่กลับบอกให้หนูหนี”
แม่ของเธอพูดไม่ออก
“หนูไม่ได้อยู่กับเขาเพราะเขารวย และหนูจะไม่ทิ้งเขาเพราะเขาอาจล้มละลาย ถ้าแม่ไม่เข้าใจ หนูก็อธิบายได้เพียงเท่านี้ค่ะ”
ขณะเดียวกัน บริษัทเริ่มถูกเจ้าหนี้ยึดบัญชีชั่วคราว คณะกรรมการเรียกประชุมด่วน หานจื้อเสนอให้ฉีเหวินลาออกจากตำแหน่งเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูล เขายังนำเอกสารการโอนเงินมาแสดงว่าเงินหลายล้านถูกส่งไปยังบัญชีส่วนตัวของฉีเหวิน
เอกสารทุกอย่างดูเหมือนมัดตัวฉีเหวินไว้แน่น
แต่หลินเยว่สังเกตเห็นว่าบัญชีปลายทางถูกเปิดขึ้นเพียงหนึ่งวันก่อนการโอน และชื่อเจ้าของบัญชีใช้ตัวอักษรจีนที่ต่างจากชื่อฉีเหวินหนึ่งขีด หากไม่ตรวจละเอียดจะไม่มีใครเห็นความผิดปกติ
เธอส่งเอกสารให้ทนายของบริษัทตรวจสอบ พร้อมสำรองไฟล์ทั้งหมดไว้หลายแห่ง และขอให้จางหรงช่วยยืนยันวันที่รับสินค้าในตลาดกลาง เพราะใบชั่งของร้านยังเก็บไว้ครบ
จางหรงไม่ถามว่าหลินเยว่จะได้อะไรตอบแทน นางเพียงพูดว่า “คนทำบัญชีที่ดีต้องไม่ช่วยใครโกหก ต่อให้คนนั้นเป็นญาติของตัวเอง”
หลักฐานเริ่มชัดขึ้นทีละชิ้น รถขนส่งที่หานจื้ออ้างว่าออกจากโรงงานในคืนหนึ่ง แท้จริงไม่ได้ไปตลาดปลายทาง แต่แวะโกดังเอกชนของเขาเอง ใบเสร็จน้ำมันมีเวลาไม่ตรงกับระยะทาง และกล้องจากร้านซ่อมยางข้างถนนจับภาพรถคันนั้นไว้ได้
ที่สำคัญที่สุดคือเอกสารประกันอุบัติเหตุของฉีหยาง ในคืนเกิดเหตุ รถบรรทุกคันที่ชนเขาเป็นรถของบริษัทคู่แข่ง แต่ผู้จ่ายเงินให้คนขับกลับเป็นคนในฝ่ายจัดซื้อของหานจื้อ
ฉีเหวินเห็นหลักฐานแล้วกำหมัดแน่น เขาเคยเชื่อว่าพี่ชายประสบอุบัติเหตุเพราะถนนลื่น การรู้ว่าคนใกล้ตัวอาจอยู่เบื้องหลังทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้
หลินเยว่จับแขนเขาไว้
“ถ้าคุณไปหาเขาตอนนี้ เขาจะใช้ความโกรธของคุณเป็นข้ออ้างทำลายหลักฐาน”
“เขาทำร้ายพี่ผม”
“ฉันรู้ค่ะ แต่เราต้องทำให้เขาหนีไม่ได้ ไม่ใช่แค่ทำให้เขากลัว”
นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉีเหวินยอมให้ภรรยาเป็นคนวางแผน เขาให้ฝ่ายกฎหมายแจ้งว่าบริษัทจะยอมขายทรัพย์สินบางส่วนและถอนคำร้องตรวจสอบออก ขณะเดียวกันก็ปล่อยข่าวว่าหลินเยว่เก็บเอกสารสำคัญไว้ในบ้านชนบท
หานจื้อหลงเชื่อ เขาส่งคนเข้ามาค้นโรงเก็บของในคืนฝนตก แต่คนที่เข้าไปไม่รู้ว่าหลินเยว่ได้เปลี่ยนเอกสารจริงกับแฟ้มปลอมแล้ว และกล้องขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในโคมไฟกำลังบันทึกทุกอย่าง
คนของหานจื้อพบแฟ้มปลอมและโทรรายงานว่า “เจอแล้ว” ก่อนนำมันออกจากบ้าน
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงต่อมา หลินเยว่ส่งภาพทั้งหมดให้ตำรวจและทนายของบริษัท การค้นบ้านโดยไม่มีหมายค้นอาจไม่เพียงพอเป็นหลักฐานทุกกรณี แต่เมื่อประกอบกับเส้นทางเงิน ใบส่งสินค้า บันทึกของฉีหยาง และภาพจากโกดัง หลักฐานก็หนักแน่นจนหานจื้อไม่สามารถปฏิเสธได้อีก
ในการประชุมผู้ถือหุ้น หานจื้อยังพยายามรักษาท่าทีสงบ เขากล่าวว่าหลินเยว่เป็นเพียงผู้หญิงจากชนบทที่ไม่เข้าใจธุรกิจ และกำลังทำให้ครอบครัวแตกแยกเพราะความระแวง
หลินเยว่ไม่ได้ลุกขึ้นตะโกน เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะทีละชุด
“ฉันอาจไม่เข้าใจธุรกิจทั้งหมด แต่ฉันเข้าใจตัวเลข เมื่อสินค้าออกจากโรงงานหกครั้ง ปริมาณในใบชั่งถูกลดลงทุกครั้ง และเงินส่วนต่างถูกโอนไปยังบัญชีที่เชื่อมโยงกับคุณ”
เธอเปิดภาพจากกล้องร้านซ่อมยาง
“รถคันนี้ไม่เคยไปถึงตลาดปลายทาง แต่ไปจอดที่โกดังของคุณ และในคืนที่พี่ชายของสามีฉันประสบอุบัติเหตุ รถคันเดียวกันนี้ถูกพบใกล้จุดเกิดเหตุ”
หานจื้อเริ่มโต้เถียง แต่ทนายของบริษัทนำเอกสารธนาคารฉบับรับรองออกมา วงจรการโอนเงินเชื่อมโยงถึงคนขับรถและผู้จัดการคลังสินค้าโดยตรง
เมื่อรู้ว่าหลักฐานถูกส่งให้เจ้าหน้าที่แล้ว หานจื้อก็เสียการควบคุม เขาหันไปกล่าวหาฉีเหวินว่าเป็นคนบังคับให้เขาทำทุกอย่าง เพราะต้องการซ่อนเงินของบริษัทจากผู้ถือหุ้น
“ถ้าฉันไม่มีความไว้วางใจจากทุกคน นายจะสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาได้หรือ” เขาตะโกน “ฉันทำเพื่อครอบครัว!”
ฉีเหวินมองเขาอย่างเจ็บปวด
“ถ้านายทำเพื่อครอบครัว นายคงไม่ทำให้พี่ชายฉันเกือบตาย และคงไม่โยนความผิดให้คนที่ไม่รู้เรื่อง”
หานจื้อถูกนำตัวไปสอบสวนในเวลาต่อมา การดำเนินคดีใช้เวลาหลายเดือน บริษัทต้องชดใช้ลูกค้าบางส่วนและเปลี่ยนระบบบัญชีทั้งหมด ทรัพย์สินบางอย่างถูกขายเพื่อรักษาสภาพคล่อง แต่ธุรกิจไม่ได้ล้มละลาย เพราะหลักฐานช่วยพิสูจน์ว่าการทุจริตเกิดจากผู้จัดการบางคน ไม่ใช่การบริหารของฉีเหวิน
ฉีหยางยังต้องทำกายภาพบำบัด เขาอาจไม่กลับมาเดินได้เหมือนเดิม แต่ความทรงจำค่อย ๆ กลับคืนทีละน้อย หลังจากพยานหลักฐานถูกเปิดเผย เขาเริ่มพูดได้มากขึ้น และวันหนึ่งก็เรียกหลินเยว่ว่า “น้องสะใภ้” เป็นครั้งแรก
แม่สามีของหลินเยว่เลิกทดสอบเธอ นางคืนพวงกุญแจบ้านให้ลูกสะใภ้พร้อมน้ำตา
“ข้าขอโทษที่มองหนูเหมือนคนที่ต้องพิสูจน์ตัวเอง”
หลินเยว่รับกุญแจไว้ แต่ไม่ได้รีบให้อภัยทุกอย่างในทันที
“หนูเข้าใจว่าท่านกลัว แต่ต่อไปถ้ามีปัญหา เราต้องพูดกันตรง ๆ ค่ะ บ้านนี้ไม่ควรมีการทดสอบอีกแล้ว”
ฉีเหวินก็ยอมรับเงื่อนไขนั้น เขาขอโทษเธออย่างจริงจัง ไม่ใช่ด้วยคำว่า “ผมทำเพราะรัก” แต่ด้วยการบอกว่าเขาปล่อยให้ความกลัวทำลายสิทธิ์ในการตัดสินใจของเธอ และเขาจะไม่ปิดบังเรื่องสำคัญอีก
หลินเยว่ยังใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าจะกลับมานอนห้องเดียวกับเขา ความมั่งคั่งของเขาไม่ทำให้ความไว้ใจกลับคืนโดยอัตโนมัติ ทั้งสองต้องคุยกันใหม่ตั้งแต่เรื่องเงิน เรื่องครอบครัว ไปจนถึงขอบเขตที่แต่ละคนต้องการ
เมื่อพี่สาวทั้งหกของหลินเยว่ทราบว่าครอบครัวของฉีเหวินมีทรัพย์สินมหาศาล พวกนางกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง คราวนี้ถือของขวัญราคาแพงและพูดจาอ่อนหวานกว่าทุกครั้ง
พี่สาวคนที่สามเอ่ยว่า “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกพวกเราได้นะ เราเป็นพี่น้องกัน”
หลินเยว่มองกล่องของขวัญแล้วส่งคืน
“วันที่ฉันขึ้นรถแทรกเตอร์ พวกพี่หัวเราะ วันที่คิดว่าสามีฉันล้มละลาย พวกพี่บอกให้ฉันหย่า วันนี้พวกพี่รู้ว่าเขารวยจึงมาพูดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ฉันยังเป็นน้องสาวของพวกพี่ แต่คำว่าครอบครัวไม่ควรเปลี่ยนตามจำนวนเงินในบัญชี”
พี่สาวทั้งหกไม่มีใครตอบได้ แม่ของหลินเยว่ซึ่งนั่งอยู่มุมห้องมองลูกสาวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป นางเพิ่งเข้าใจว่าเด็กที่เคยยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อบ้านไม่ได้อ่อนแอ เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่มีใครเคยถามว่าเธอต้องการอะไร
หลายเดือนต่อมา หลินเยว่เปิดสำนักงานเล็ก ๆ ในตลาดกลาง รับดูบัญชีให้เกษตรกรและร้านค้าชาวบ้าน เธอไม่ได้ลาออกจากงานเพราะแต่งงาน และไม่ได้ใช้ชื่อเสียงของครอบครัวสามีเพื่อก้าวหน้า ฉีเหวินช่วยเพียงให้เธอเช่าห้องในราคายุติธรรม ส่วนลูกค้าคนแรก ๆ มาจากคนที่เห็นว่าเธอกล้าตรวจสอบบริษัทของสามีตัวเองโดยไม่เข้าข้างใคร
ฟาร์มปลาที่เคยเป็นเพียงฉากบังหน้าถูกปรับปรุงใหม่ให้เป็นศูนย์ทดลองและฝึกงานสำหรับคนในหมู่บ้าน รถแทรกเตอร์สี่คันยังคงอยู่ พวกมันถูกใช้ขนอาหารและอุปกรณ์ ไม่ใช่เพื่อทำให้ใครเชื่อว่าครอบครัวนี้ยากจน
วันครบรอบแต่งงานปีแรก ฉีเหวินขับรถแทรกเตอร์คันเดิมมาจอดหน้าบ้าน เขาสวมเสื้อเชิ้ตใหม่ แต่ยังคงเก็บดอกไม้ป่าช่อเล็ก ๆ ไว้ในมือ
“ครั้งนี้จะพาผมไปแต่งงานใหม่ไหม” เขาถาม
หลินเยว่แกล้งทำหน้าขรึม “ถ้าขับช้าเหมือนวันนั้น ฉันอาจเปลี่ยนใจกลางทาง”
เขาหัวเราะ ก่อนยื่นช่อดอกไม้ให้เธอ
เธอรับมันไว้ ไม่ใช่เพราะดอกไม้สวยหรือเพราะตอนนี้เขามีทรัพย์สินมากมาย แต่เพราะในวันแรกที่เธอรับช่อดอกไม้นั้น เธอเห็นชายคนหนึ่งที่พร้อมให้เธอเดินกลับบ้านโดยไม่บังคับ และในวันนี้เธอยังเห็นคนเดิมอยู่ตรงหน้า
หลินเยว่ขึ้นรถแทรกเตอร์ข้างเขา พวงกุญแจบ้านห้อยอยู่ที่ข้อมือ และครั้งนี้ไม่มีใครในครอบครัวกล้าตัดสินใจแทนเธออีกแล้ว.