เสียงโลหะกระแทกดังสนั่นหน้าร้านกาแฟของฉัน ก่อนที่เครื่องชงกาแฟราคาแพงจะล้มลงกับพื้นพร้อมกับโต๊ะไม้ กระจกหน้าร้าน และรายได้ทั้งหมดของวันนั้น คนขับรถลงมาจากรถด้วยสีหน้าตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันแทบหมดแรงไม่ใช่ความเสียหายสี่พันห้าร้อยบาท หากเป็นคำสั่งของผู้จัดการห้างที่ยืนรออยู่ด้านหลังเขา
“เก็บของแล้วออกไปวันนี้” ผู้จัดการพูดโดยไม่แม้แต่จะมองเครื่องชงกาแฟที่พัง “ร้านของคุณทำให้บริเวณนี้ดูเหมือนที่ทิ้งขยะ”
ฉันกำใบเสร็จค่าเช่าที่จ่ายล่วงหน้าจนถึงสิ้นปีแน่น “รถของเขาชนร้านฉัน แล้วทำไมคนที่ต้องออกถึงเป็นฉันคะ”
ผู้จัดการยักไหล่ “คุณจะทำอะไรผมได้”
ชายคนขับรีบก้าวเข้ามา “ผมจะชดใช้ทุกอย่างครับ บอกจำนวนมาได้เลย”
“มันไม่ใช่แค่เครื่องชงกาแฟ” ฉันตอบ พยายามไม่ให้เสียงสั่น “ยังมีเครื่องบด เครื่องปั่น วัตถุดิบ และยอดขายวันนี้ ทุกอย่างเสียหายหมดแล้ว”
เขามองบัญชีในมือฉัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ผู้จัดการกลับคว้าแขนเขาไว้แล้วกระซิบอะไรบางอย่าง สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไป เขาเงยหน้ามองฉันนานกว่าที่ควรจะเป็น ราวกับเพิ่งเห็นคนที่หายไปจากชีวิตของเขามานานแสนนาน
ตอนนั้นเอง สร้อยลูกปัดเส้นเล็กที่ฉันสวมอยู่ใต้เสื้อก็หลุดออกมา ลูกปัดสีเขียวครึ่งเม็ดกลิ้งไปบนพื้นกระเบื้อง
ชายคนนั้นหน้าซีด
“สร้อยเส้นนั้น…คุณได้มาจากไหน”
ฉันก้มเก็บมันขึ้นมา “ยายให้ฉันไว้ตั้งแต่จำความได้ค่ะ”
เขาไม่ถามเรื่องค่าเสียหายอีก เขาถามชื่อฉันแทน
“คุณชื่ออะไร”
“กู้หวานจิงค่ะ แต่คนทั่วไปเรียกฉันว่าชิงชิง”
ชื่อของฉันทำให้เขาหันไปโทรศัพท์ทันที เขาพูดเร็วและกดดันปลายสายให้ตรวจสอบข้อมูลเด็กหญิงที่หายตัวไปเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน ภายในสิบ นาทีต้องมีคำตอบ เขาบอกเพียงว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลกู้ และมีลูกปัดสีเขียวครึ่งเม็ดเป็นหลักฐานสำคัญ
ฉันคิดว่าเขาคงเป็นคนบ้า หรือไม่ก็พวกมิจฉาชีพที่หาเรื่องเข้ามาหลอกคนลำบากอย่างฉัน แต่ไม่ถึงสิบนาที รถตู้สีดำหลายคันก็จอดหน้าร้าน ผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งลงจากรถโดยมีชายวัยกลางคนประคอง เธอเดินช้า ทว่าดวงตากลับมองตรงมาที่ลูกปัดในมือฉันอย่างไม่กะพริบ
“ชิงชิง…” เธอเรียกชื่อฉันเบามาก
ฉันถอยหลัง “คุณเป็นใครคะ”
เธอยื่นมือออกมา แต่มือที่สั่นเทากลับหยุดค้างกลางอากาศ “แม่ตามหาหนูมาสิบเจ็ดปีแล้ว”
คำว่าแม่กระแทกใจฉันอย่างประหลาด ฉันไม่เคยมีแม่ให้เรียก ตั้งแต่จำความได้ ฉันเติบโตมากับยายหลิน หญิงชราที่เก็บฉันได้หน้าวัดและเลี้ยงดูฉันด้วยการรับจ้างทำความสะอาดกับขายขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ยายบอกเสมอว่าฉันพลัดหลงจากครอบครัวในงานวัด แต่ไม่เคยรู้ว่าครอบครัวของฉันอยู่ที่ไหน
หญิงสูงวัยคนนั้นร้องไห้จนตัวสั่น “ลูกปัดของหนูเคยเป็นเส้นเดียว แม่แบ่งมันออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งผูกไว้กับข้อมือหนู อีกส่วนแม่เก็บไว้กับตัวเอง วันนั้นขบวนรถแห่พุ่งเข้ามา ผู้คนแตกตื่น แม่ปล่อยมือหนูเพียงชั่วครู่ แล้วหนูก็หายไป”
เธอหยิบลูกปัดอีกครึ่งจากกระเป๋าเสื้อออกมา รูปร่างและสีตรงกับของฉันพอดี รอยแตกตรงกลางประกบกันได้อย่างน่าขนลุก
ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันเพียงยืนมองลูกปัดสองชิ้นที่เข้าหากันได้ แต่ชีวิตของคนสองครอบครัวกลับไม่อาจต่อกลับคืนได้ง่าย ๆ แบบนั้น
ชายหนุ่มที่ขับรถชนร้านแนะนำตัวว่า กู้หยางเฉิน เขาเป็นพี่ชายของฉัน เขาบอกว่าผลตรวจดีเอ็นเอยืนยันแล้วว่าฉันเป็นสมาชิกตระกูลกู้จริง คุณยายกู้—แม่ผู้ให้กำเนิดฉัน—พยายามจะเข้ามากอด แต่ฉันยกแขนขึ้นกั้นไว้
“ขอเวลาฉันก่อนค่ะ”
เธอพยักหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด “ได้ แม่รอได้ แม่รอมาตั้งสิบเจ็ดปีแล้ว”
คำตอบนั้นทำให้ฉันเจ็บยิ่งกว่าคำปฏิเสธ เพราะตลอดชีวิตฉันเคยถามตัวเองว่าทำไมไม่มีใครตามหา และตอนนี้คนที่ตามหากลับยืนอยู่ตรงหน้าในวันที่ร้านของฉันถูกทำลายพอดี
หยางเฉินยืนยันว่าจะชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด เขาจ่ายเงินมัดจำร้านใหม่และจัดการเรื่องรถชน แต่ฉันไม่ยอมรับความช่วยเหลือโดยไม่ทำสัญญา ฉันให้เขาเซ็นเอกสารชดใช้แยกจากเรื่องครอบครัว เพราะไม่ต้องการให้ใครคิดว่าฉันกลับไปหาตระกูลกู้เพราะเงิน
เรื่องของฉันแพร่ไปในอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว มีทั้งคนยินดีและคนกล่าวหาว่าฉันแกล้งทำเป็นลูกสาวที่หายไปเพื่อหวังสมบัติ บางคนบอกว่าชิงชิงตัวจริงคงตายไปนานแล้ว ผู้หญิงร้านกาแฟคนนี้แค่เห็นช่องทางจึงรีบคว้าไว้
ตระกูลกู้เคยถูกหลอกหลายครั้ง คนแปลกหน้าปรากฏตัวพร้อมภาพเก่าและรอยแผลปลอม หวังเอาทรัพย์สินของพวกเขา คุณยายกู้จึงเริ่มระแวงทุกคน แม้แต่ลูกชายของตัวเองก็ไม่ไว้ใจเต็มที่
ฉันเข้าใจความระแวงนั้น แต่ก็ไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำฉันอีกครั้ง
เมื่อเข้าไปที่บ้านกู้เป็นครั้งแรก ฉันรู้สึกเหมือนเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ของคนอื่น บนผนังมีภาพครอบครัวในวันที่ฉันหายตัวไป เด็กหญิงตัวเล็กในชุดสีเหลืองยืนจับมือแม่อยู่ข้างเวทีงานวัด ใบหน้าของเด็กคนนั้นคล้ายฉันอย่างไม่น่าเชื่อ
แต่ในบ้านไม่มีความอบอุ่นตามที่ฉันจินตนาการไว้ พี่สาวคนโตชื่อกู้เหม่ยหลิงมองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า เธอถามว่าฉันเรียนจบอะไร เคยทำงานที่ไหน และทำไมจึงมีหนี้ค่าอุปกรณ์ร้านกาแฟ
“เธอควรดีใจนะที่ได้กลับบ้าน” เหม่ยหลิงพูด “ไม่ใช่ทำหน้าเหมือนถูกบังคับ”
“ฉันดีใจที่ได้รู้ความจริงค่ะ” ฉันตอบ “แต่การกลับบ้านไม่ใช่แค่เดินเข้าประตูแล้วทุกอย่างหายไป”
เหม่ยหลิงหัวเราะเบา ๆ “คนที่ไม่เคยมีบ้านคงไม่เข้าใจ”
ประโยคนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง หยางเฉินหันไปมองพี่สาวทันที แต่คุณยายกู้เพียงหลับตาเหมือนคำพูดนั้นแทงเข้าไปในแผลที่ยังไม่หาย
คืนนั้น ฉันนอนไม่หลับ ในห้องที่เตรียมไว้ให้มีของเล่นเก่า กล่องดนตรี และเสื้อผ้าเด็กสีเหลืองซึ่งเก็บรักษาไว้อย่างดี ฉันเปิดกล่องดนตรีแล้วได้ยินทำนองสั้น ๆ ที่ไม่คุ้น แต่ร่างกายกลับจำได้ ฉันเผลอฮัมตามจนหยุดไม่ได้
หลังจากนั้นคุณยายกู้เล่าเรื่องวันที่ฉันหายไปให้ฟังอีกครั้ง เธอบอกว่าในตอนนั้นพ่อของฉันออกไปตามหาฉันตามถนนทุกสาย เขาป่วยหนักหลังจากนั้นและเสียชีวิตเมื่อหกปีก่อน เขาทิ้งสมุดบันทึกไว้หลายเล่ม ทุกหน้ามีชื่อของฉันกับวันที่ที่เขาไปตามหา
ฉันไม่อยากอ่าน แต่สุดท้ายก็เปิดสมุดเล่มหนึ่ง ในนั้นมีบันทึกวันที่สิบเจ็ดของทุกเดือนว่า “วันนี้ยังหาไม่พบ ชิงชิงอาจหนาวอยู่ที่ไหนสักแห่ง”
ฉันปิดสมุดแล้วร้องไห้เป็นครั้งแรกต่อหน้าคุณยายกู้ เธอไม่ได้พยายามกอดฉัน เพียงนั่งอยู่ข้าง ๆ และวางมือบนโต๊ะระหว่างเรา รอจนกว่าฉันจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปเอง
ความสัมพันธ์ของเราค่อย ๆ เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ เธอแอบถามว่าฉันกินเผ็ดได้ไหม ฉันถามว่าเธอชอบกาแฟแบบไหน เธอชอบหวาน ส่วนฉันไม่ใส่น้ำตาล เพราะยายหลินเคยบอกว่าความหวานในชีวิตไม่ควรมาจากถ้วยกาแฟอย่างเดียว
ฉันพยายามเปิดร้านใหม่ในพื้นที่ชั้นล่างของบ้านกู้ โดยยืนยันว่าจะจ่ายค่าเช่าเหมือนผู้เช่าคนหนึ่ง ไม่ใช่ลูกสาวที่ได้รับอภิสิทธิ์ หยางเฉินช่วยติดตั้งเครื่องชงกาแฟ แต่ฉันกำชับให้เขาอย่าใช้เงินของครอบครัวซื้อของเกินจำเป็น
ช่วงเวลานั้นทำให้ฉันได้รู้จักพี่ชายมากขึ้น เขาขับรถเร็วในวันที่ชนร้านฉัน เพราะกำลังรีบไปหาข้อมูลเกี่ยวกับฉัน เขาแบกความรู้สึกผิดไว้จนไม่กล้าสบตาฉันนาน ๆ
“ถ้าวันนั้นผมไม่ขับรถเร็ว…” เขาพูด
“ร้านฉันคงไม่พัง แต่เราอาจไม่รู้จักกัน” ฉันตอบ
“คุณยังโกรธผมอยู่ไหม”
“โกรธค่ะ แต่ไม่ได้เกลียด”
เขาพยักหน้าอย่างโล่งใจเล็กน้อย “แค่นั้นก็ดีแล้ว”
ทว่าเมื่อร้านเริ่มมีลูกค้า คนที่ไม่ต้องการให้ฉันอยู่ในบ้านกู้ก็เริ่มลงมือ เหม่ยหลิงให้ผู้จัดการห้างเดิมส่งหนังสือเรียกค่าเสียหาย โดยกล่าวหาว่าฉันทำพื้นที่เสียหายและผิดสัญญา ทั้งที่ภาพจากกล้องเห็นชัดว่ารถของหยางเฉินพุ่งชนร้าน ฉันส่งหลักฐานให้ทนายและปฏิเสธการจ่ายเงินที่ไม่เป็นธรรม
ไม่นาน ลูกค้าคนหนึ่งโพสต์ภาพใบรับรองดีเอ็นเอปลอมลงในอินเทอร์เน็ต อ้างว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวกู้จริง ฉันจำได้ว่าเอกสารนั้นมีวันที่ตรวจไม่ตรงกับวันที่ฉันไปโรงพยาบาล ฉันจึงขอผลตรวจฉบับเต็มจากห้องแล็บ ไม่ใช่เพียงภาพถ่ายที่ใครก็แก้ไขได้
ผลตรวจยืนยันความสัมพันธ์ของฉันกับคุณยายกู้อีกครั้ง แต่กลับพบว่าตัวอย่างของฉันถูกส่งไปตรวจซ้ำโดยบุคคลอื่นก่อนหน้านั้น และมีการขอสำเนาประวัติการรักษาโดยใช้ชื่อพนักงานของบริษัทกู้
หยางเฉินเริ่มตรวจสอบบัญชีบริษัท เขาพบว่ามีเงินจำนวนมากถูกโอนออกไปยังบริษัทที่ปรึกษาซึ่งตั้งขึ้นเมื่อแปดเดือนก่อน บริษัทนั้นมีชื่อภรรยาของผู้จัดการการเงินเป็นกรรมการ และผู้จัดการการเงินคนนั้นเป็นคนสนิทของเหม่ยหลิง
เหม่ยหลิงปฏิเสธทุกอย่าง “เธอกำลังจะกล่าวหาฉันว่าโกงครอบครัวเพราะเห็นตัวเลขไม่กี่บรรทัดงั้นเหรอ”
“ผมยังไม่ได้กล่าวหา” หยางเฉินตอบ “ผมกำลังถามว่าทำไมเงินกองทุนของแม่ถึงถูกย้ายไปที่บริษัทของคนใกล้ตัวคุณ”
“เพราะฉันพยายามช่วยบริษัทในเวลาที่นายเอาแต่ตามหาน้องสาวในอดีต”
“การช่วยบริษัทไม่จำเป็นต้องซ่อนเอกสาร”
ฉันเห็นเหม่ยหลิงกำมือแน่น เธอไม่ได้มีท่าทีของคนที่โลภเพียงอย่างเดียว แต่มีความกลัวอยู่ในแววตา ความกลัวที่มากเกินกว่าจะเกิดจากเงินไม่กี่ก้อน
ต่อมา ฉันพบกล่องเก่าของยายหลินในห้องเก็บของ เธอเสียชีวิตไปแล้วสามปีก่อน แต่ฉันยังเก็บเสื้อผ้าของเธอไว้ทุกชิ้น ในกล่องมีใบรับฝากเงิน สมุดบันทึก และจดหมายฉบับหนึ่งที่ไม่เคยเปิด
จดหมายนั้นเขียนโดยชายชื่อหลัวเจิ้ง พ่อค้าขนมที่พบฉันในคืนวันที่หายตัวไป เขาเขียนถึงยายหลินว่าเขาเห็นรถตู้คันหนึ่งจอดหลังวัด และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งพยายามพาเด็กหญิงขึ้นรถ เด็กคนนั้นร้องเรียกแม่ แต่เกิดความวุ่นวายจากรถขบวนงานวัดเสียก่อน
หลัวเจิ้งไม่รู้ว่าเด็กเป็นใคร เขาจึงพาฉันไปสถานสงเคราะห์ แต่ก่อนจะไป เขาเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็กเก็ตของบริษัทกู้ยืนอยู่ใกล้รถตู้
ยายหลินเคยพยายามติดต่อครอบครัวกู้ แต่จดหมายกลับถูกส่งคืน เธอจึงไม่กล้าพาฉันกลับไปเพราะเกรงว่าคนที่พยายามลักพาตัวฉันจะตามมาอีก เธอเลี้ยงฉันด้วยความรัก และเก็บลูกปัดไว้เป็นหลักฐานเงียบ ๆ
ฉันนำจดหมายนั้นให้หยางเฉิน เขาไม่รีบกล่าวหาคนในบริษัท แต่ขอให้ทนายตามหาหลัวเจิ้งและตรวจสอบบันทึกของสถานสงเคราะห์
หลัวเจิ้งยังมีชีวิตอยู่ เขาเปิดแผงขนมเล็ก ๆ ใกล้ตลาด เมื่อเห็นลูกปัดของฉัน เขาจำได้ทันทีว่าในคืนวันนั้น ฉันสวมชุดสีเหลืองและร้องไห้จนเสียงแหบ เขายังจำเสียงผู้หญิงที่ตะโกนเรียกฉันว่า “ชิงชิง” ได้ แต่ไม่เห็นหน้าเธอชัด
สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาจำรถตู้ได้ รถคันนั้นเป็นรถของบริษัทกู้ซึ่งใช้ส่งเอกสารระหว่างสำนักงานใหญ่กับโกดัง และในวันนั้นคนขับรถไม่ใช่พนักงานธรรมดา แต่เป็นหลัวหมิง ผู้จัดการการเงินคนปัจจุบัน
หลัวหมิงยอมรับว่าเคยขับรถคันนั้น แต่บอกว่าเขาเพียงจอดรถหลบฝน ไม่ได้แตะต้องเด็ก
“ถ้าอย่างนั้นทำไมบันทึกการใช้งานรถถึงถูกแก้ไข” ฉันถาม
เขามองฉันอย่างเย็นชา “เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาสอบสวนฉัน”
“ฉันเป็นคนที่ถูกพรากจากครอบครัวไปสิบเจ็ดปี และตอนนี้กำลังถามว่าคุณรู้อะไรเกี่ยวกับคืนนั้น”
เขาไม่ตอบ แต่ในคืนนั้น บัญชีสำรองของบริษัทที่ใช้เก็บภาพจากกล้องวงจรปิดถูกลบไฟล์บางส่วน หยางเฉินจึงส่งข้อมูลที่เหลือให้ผู้เชี่ยวชาญกู้คืน ภาพยังไม่ชัดพอระบุใบหน้า แต่เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินจูงเด็กออกจากบริเวณงานวัด และสร้อยข้อมือของเด็กมีลูกปัดสีเขียวสะท้อนแสง
ในเวลาต่อมา เราพบสมุดรายชื่อผู้บริจาคเก่าของสถานสงเคราะห์ ในนั้นมีชื่อผู้บริจาครายใหญ่ซึ่งบริจาคเงินทุกปีหลังฉันถูกส่งตัวไป ชื่อของผู้บริจาคคือบริษัทกู้ แต่ผู้ติดต่อเป็นหลัวหมิง
เขาไม่ได้พาฉันไปฆ่า เขาอาจไม่ได้ตั้งใจให้ฉันหายไปตลอดชีวิต แต่เขารู้ว่าฉันเป็นใคร และปล่อยให้ครอบครัวตามหาผิดทางเพราะต้องการใช้ความวุ่นวายนั้นปกปิดการทุจริตในบริษัท
ความจริงที่น่ากลัวกว่านั้นถูกเปิดเผยในเอกสารเก่า หลัวหมิงกับเหม่ยหลิงเคยร่วมกันปลอมรายงานว่าเด็กหญิงถูกพบแล้วแต่เสียชีวิต เพื่อให้คุณพ่อหยุดตรวจสอบค่าใช้จ่ายในกองทุนค้นหา เหม่ยหลิงไม่ได้เป็นคนลักพาตัวฉัน แต่เธอเคยรู้ว่าหลัวหมิงปกปิดเรื่องนี้ และเลือกเงียบเพื่อรักษาส่วนแบ่งในบริษัท
ฉันเดินไปหาเธอที่ห้องรับแขก เธอนั่งอยู่คนเดียว ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองดูแก่ลงหลายปี
“คุณรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า” ฉันถาม
เธอไม่ตอบทันที
“ตอบฉัน”
เหม่ยหลิงก้มมองมือของตัวเอง “ฉันรู้ว่ามีเด็กผู้หญิงถูกพาไปที่สถานสงเคราะห์ แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอ ฉันเริ่มสงสัยหลังจากนั้นหลายปี แต่ตอนนั้นบริษัทกำลังล้ม ฉันคิดว่าถ้าเปิดเรื่องขึ้นมา ทุกคนจะติดคุก พ่อจะรับไม่ไหว แม่จะเสียใจจนตาย”
“คุณจึงปล่อยให้แม่ตามหาฉันต่อไป”
น้ำตาไหลลงบนแก้มเธอ “ฉันกลัวว่าถ้าเธอกลับมา ฉันจะไม่เหลืออะไรเลย”
ฉันอยากตบเธอ แต่จำได้ว่าการถูกทำร้ายไม่ได้ทำให้ความจริงชัดขึ้น ฉันจึงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ
“คุณไม่ได้เสียฉันไปเพราะฉันกลับมา คุณเสียฉันไปตั้งแต่วันที่เลือกปกป้องตัวเองแทนที่จะบอกความจริง”
เหม่ยหลิงร้องไห้ แต่ฉันไม่ได้กอดเธอ การร้องไห้ไม่อาจคืนสิบเจ็ดปีให้ฉันได้
เมื่อหลักฐานถูกส่งให้ตำรวจและหน่วยงานตรวจสอบบริษัท หลัวหมิงถูกสอบสวนในหลายข้อหาเกี่ยวกับการปลอมเอกสารและยักยอกเงิน ส่วนคดีการพาฉันออกจากงานวัดยังต้องตรวจสอบพยานและหลักฐานเก่าอย่างละเอียด ไม่มีใครสัญญาว่าความยุติธรรมจะเกิดขึ้นในวันเดียว
ผู้จัดการห้างเดิมถอนหนังสือเรียกค่าเสียหายหลังพบว่ากล้องบันทึกเหตุการณ์ไว้ครบ เขายังเสนอให้ฉันกลับไปเปิดร้าน แต่ฉันปฏิเสธ ฉันไม่อยากเริ่มชีวิตใหม่ในสถานที่ที่เคยบอกว่าฉันเป็นขยะ
ฉันเลือกเปิดร้านเล็ก ๆ ในบ้านกู้แทน ตั้งชื่อว่า “ครึ่งเส้น” ตามลูกปัดสองชิ้นที่ทำให้ฉันได้พบครอบครัว พื้นที่ไม่ใหญ่ แต่คุณยายกู้มักนั่งอยู่ริมหน้าต่างทุกบ่าย เธอไม่เคยแนะนำฉันว่าเป็นทายาทหรือเจ้าของหุ้น เธอบอกลูกค้าว่าฉันเป็นลูกสาวของเธอ และเป็นคนชงกาแฟที่ดื้อที่สุดในบ้าน
หยางเฉินยังคงมาช่วยล้างแก้ว แม้ฉันจะบอกว่าเขาทำหกบ่อยกว่าลูกค้าเสียอีก เขาหัวเราะแล้วรับคำสั่งอย่างว่าง่าย ความสัมพันธ์ระหว่างเราค่อย ๆ กลับมาเหมือนกาแฟที่ต้องใช้เวลาสกัด ไม่อาจเร่งด้วยเงินหรือคำขอโทษ
ส่วนเหม่ยหลิงลาออกจากตำแหน่งและคืนเงินที่ยังเหลืออยู่ เธอให้การกับเจ้าหน้าที่และยอมรับว่าเคยปิดบังเอกสาร เธอไม่ได้ถูกตัดออกจากครอบครัวทันที แต่คุณยายกู้ไม่ให้เธอจัดการทรัพย์สินอีกต่อไป ความไว้ใจไม่ได้กลับมาเพียงเพราะคนคนหนึ่งพูดว่ารู้สึกผิด
หลายเดือนผ่านไป ฉันกลับไปยังงานวัดพร้อมคุณยายกู้ เราไปในช่วงกลางวัน ไม่มีขบวนรถแห่ ไม่มีผู้คนเบียดเสียดเหมือนในอดีต เธอจับมือฉันแน่น แต่คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายจับกลับ
ตรงบันไดหน้าศาลเจ้า ฉันจำได้ว่าตัวเองเคยนั่งร้องไห้ที่นั่น ฉันเคยคิดว่าไม่มีใครตามหาฉัน และต้องใช้ชีวิตโดยไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน
คุณยายกู้ยื่นลูกปัดครึ่งเม็ดให้ฉัน “แม่เก็บมันไว้ตลอด เพราะคิดว่าสักวันหนึ่งจะได้คืนให้หนู”
ฉันส่ายหน้า “เก็บไว้กับแม่เถอะค่ะ เราแบ่งกันคนละชิ้นเหมือนเดิม”
เธอยิ้มทั้งน้ำตา “ครั้งนี้อย่าปล่อยมือแม่อีกนะ”
“แม่ต่างหากที่ห้ามปล่อยมือหนู”
เราหัวเราะเบา ๆ ท่ามกลางเสียงงานวัดที่ค่อย ๆ ดังขึ้นรอบตัว สิบเจ็ดปีไม่อาจหายไปได้ ความทรงจำที่ขาดหายยังคงเป็นช่องว่าง และครอบครัวของฉันไม่มีวันกลับไปเป็นครอบครัวเดิมหลังจากรู้ว่าความเงียบของใครบางคนทำร้ายเราเพียงใด
แต่ร้านเล็ก ๆ ของฉันยังเปิดทุกเช้า เครื่องชงกาแฟเครื่องใหม่ส่งเสียงเบา ๆ แทนเสียงแตกกระจายของวันนั้น บนเคาน์เตอร์มีลูกปัดสองครึ่งวางอยู่ข้างกัน ไม่ได้ถูกนำมาต่อเป็นเส้นเดียว เพราะรอยร้าวควรได้รับการจดจำ
ทุกครั้งที่คุณยายกู้สั่งกาแฟ ฉันจะถามเหมือนลูกค้าคนอื่นว่า “รับหวานแค่ไหนคะ” แล้วเธอจะตอบว่า “เท่าที่ลูกอยากให้แม่”
ฉันจึงเติมน้ำตาลลงไปเพียงครึ่งช้อน วางถ้วยตรงหน้าเธอ และไม่ปล่อยให้มือของเราห่างกันอีก