ในวันที่ทุกคนเชื่อว่าฉันตายแล้ว
สามีของฉันยืนอยู่ข้างโลงศพ พร้อมกับโอบเอวผู้หญิงอีกคนอย่างไม่คิดจะปิดบัง
เขาไม่ร้องไห้แม้แต่หยดเดียว
ส่วนผู้หญิงคนนั้นกลับวางมือลงบนท้องของตัวเอง ก่อนประกาศต่อหน้าคนทั้งตระกูลว่า
ดูเรื่องเต็มได้ที่นี่
“ลูกในท้องของฉันคือทายาทคนต่อไปของตระกูลหลิน”
ฉันยืนมองพวกเขาจากชั้นสองของคฤหาสน์
มองสามีที่ร่วมเตียงกับฉันมาห้าปี
มองญาติสนิทที่ฉันเคยรักเหมือนน้องสาว
และมองโลงศพที่พวกเขาคิดว่ามีร่างของฉันนอนอยู่ข้างใน
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าโลงใบนั้นว่างเปล่า
และฉันยังมีชีวิตอยู่
ฉันชื่อหลินเยว่
บุตรสาวเพียงคนเดียวของหลินเจิ้งไห่ ผู้ก่อตั้งบริษัทเทียนเยว่กรุ๊ป
หลังจากพ่อเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจล้มเหลว ฉันได้รับหุ้นของบริษัททั้งหมดห้าสิบสองเปอร์เซ็นต์
แต่ฉันไม่เคยสนใจอำนาจในห้องประชุม
ฉันไว้ใจสามีของฉัน กู้เฉินอวี่
เขาเคยช่วยชีวิตฉันออกมาจากเหตุเพลิงไหม้เมื่อเจ็ดปีก่อน
ในวันที่ทุกคนวิ่งหนี เขาเป็นคนเดียวที่วิ่งเข้าไปในกองไฟเพื่ออุ้มฉันออกมา
ฉันจึงเชื่อมาตลอดว่า ต่อให้โลกทั้งใบทอดทิ้งฉัน ผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันทำแบบนั้น
หลังแต่งงาน ฉันมอบสิทธิ์บริหารบริษัทให้เขา
ฉันลงนามในเอกสารทุกฉบับที่เขานำมาให้ โดยไม่เคยอ่านรายละเอียดแม้แต่หน้าเดียว
ส่วนซูอันหราน ลูกพี่ลูกน้องที่เติบโตมากับฉัน ฉันก็รับเธอเข้ามาทำงานเป็นเลขานุการส่วนตัวของเขา
ฉันเป็นคนพาหมาป่าสองตัวเข้ามาในบ้านด้วยมือของตัวเอง
คืนก่อนเกิดอุบัติเหตุ ฉันได้รับข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก
“ถ้าอยากรู้ว่าพ่อของคุณตายอย่างไร ไปที่คลังเอกสารชั้นใต้ดินก่อนเที่ยงคืน และอย่าบอกสามี”
ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นเพียงการข่มขู่
แต่ในคลังเอกสาร ฉันพบใบรายงานการตรวจเลือดของพ่อซึ่งถูกซ่อนไว้ในกล่องบัญชีเก่า
ในเลือดของพ่อมีสารชนิดหนึ่งที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ หากได้รับต่อเนื่อง มันจะดูเหมือนการเสียชีวิตตามธรรมชาติ
ผู้ลงนามรับยานั้นคือกู้เฉินอวี่
มือของฉันเย็นเฉียบ
ขณะเดียวกัน ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดิน
ฉันรีบถ่ายรูปเอกสาร แล้วซ่อนมันกลับไว้ที่เดิม
เมื่อประตูเปิดออก คนที่เดินเข้ามาคือซูอันหราน
เธอมองหน้าฉัน ก่อนจะมองไปยังกล่องเอกสารด้านหลัง
“พี่เยว่ มาทำอะไรที่นี่ดึกขนาดนี้”
ฉันฝืนยิ้ม
“ฉันมาตามหาอัลบั้มเก่าของพ่อ”
เธอยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
แต่ดวงตาของเธอไม่ได้ยิ้มไปด้วย
ระหว่างขับรถกลับบ้าน เบรกของฉันไม่ทำงาน
รถพุ่งลงจากถนนบนภูเขา กระแทกรั้วและตกลงไปในแม่น้ำ
ในช่วงไม่กี่วินาทีก่อนรถจมน้ำ ฉันคิดถึงคนเพียงคนเดียว
กู้เฉินอวี่
ฉันยังโง่พอที่จะเชื่อว่าเขาจะมาช่วยฉันเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน
แต่คนที่กระโดดลงไปในน้ำกลับเป็นลุงฉิน อดีตคนขับรถของพ่อ
เขาติดตามรถของฉันมาตั้งแต่ออกจากบริษัท เพราะพ่อเคยสั่งเขาไว้ก่อนตายว่า หากวันหนึ่งฉันเริ่มสงสัยเรื่องในอดีต เขาต้องปกป้องฉันให้ถึงที่สุด
ลุงฉินพาฉันไปซ่อนตัวในบ้านหลังหนึ่งนอกเมือง
เช้าวันต่อมา ข่าวรายงานว่าตำรวจพบรถของฉัน แต่ยังไม่พบร่าง
ทว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา กู้เฉินอวี่กลับประกาศว่าฉันเสียชีวิตแล้ว
เขาจัดงานศพอย่างเร่งรีบ
สั่งปิดโลง
และห้ามทุกคนเปิดดูร่าง โดยอ้างว่าศพได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุ
นั่นทำให้ฉันเข้าใจทันที
เขาไม่ได้เพียงรู้ว่าฉันจะเกิดอุบัติเหตุ
เขาเป็นคนวางแผนมันทั้งหมด
แทนที่จะปรากฏตัว ฉันตัดสินใจปล่อยให้เขาเชื่อว่าแผนของเขาสำเร็จ
เพราะคนที่คิดว่าศัตรูตายแล้ว มักเปิดเผยความลับออกมาโดยไม่ระวังตัว
ในงานศพ คุณย่าของกู้เฉินอวี่เดินขึ้นไปวางดอกไม้บนโลง
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอดูถูกฉันที่ไม่สามารถมีลูกได้
เธอเคยบังคับให้ฉันดื่มยาแปลก ๆ และคุกเข่าต่อหน้าบรรพบุษทั้งคืน เพื่อขอทายาทให้ตระกูลกู้
แต่วันนั้น เธอกลับจับมือซูอันหรานด้วยความเอ็นดู
“เมื่อหลินเยว่จากไปแล้ว เธอก็ควรแต่งงานกับเฉินอวี่อย่างถูกต้อง เด็กคนนี้ต้องเกิดมาอย่างมีเกียรติ”
อันหรานแสร้งก้มหน้า
“หนูไม่ต้องการอะไรค่ะ ขอเพียงได้อยู่ข้างเฉินอวี่ก็พอ”
ฉันแทบหัวเราะออกมา
เพราะเพียงหนึ่งคืนก่อนอุบัติเหตุ เธอยังนั่งกินข้าวกับฉัน และเรียกฉันว่าพี่สาวที่ดีที่สุดในชีวิต
หลังแขกคนสุดท้ายออกไป กู้เฉินอวี่กับอันหรานยังคงยืนอยู่ข้างโลง
พวกเขาไม่รู้ว่าลุงฉินติดตั้งเครื่องบันทึกเสียงเอาไว้ใต้แจกันดอกไม้
“เอกสารโอนหุ้นเรียบร้อยหรือยัง” อันหรานถาม
“พรุ่งนี้คณะกรรมการจะลงมติ หลังจากนั้นเทียนเยว่กรุ๊ปจะเป็นของฉัน”
“แล้วคุณจะหย่ากับเธอเมื่อไหร่”
เฉินอวี่เหลือบมองโลงศพ ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“คนตายไม่จำเป็นต้องหย่า”
คำพูดนั้นทำลายความทรงจำตลอดห้าปีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี
ฉันเคยคิดว่าเขารักฉัน
แต่สำหรับเขา ฉันเป็นเพียงกุญแจที่ใช้เปิดประตูเข้าสู่ทรัพย์สินของตระกูลหลิน
คืนนั้น ฉันเปิดไฟล์จากโทรศัพท์เครื่องเก่าของพ่อ
ในระบบบ้านอัจฉริยะยังมีข้อมูลสำรองที่ไม่เคยถูกลบ
ฉันพบภาพจากกล้องวงจรปิดในคืนที่เกิดเพลิงไหม้เมื่อเจ็ดปีก่อน
กู้เฉินอวี่ไม่ได้บังเอิญผ่านไปช่วยฉัน
เขาเป็นคนจ่ายเงินให้พนักงานคลังสินค้าเปิดวาล์วแก๊ส
เขาเป็นคนจุดไฟ
จากนั้นจึงรอจนผู้คนมาถึง ก่อนวิ่งเข้าไปทำตัวเป็นวีรบุรุษ
ความรักของเราทั้งหมดเริ่มต้นจากเรื่องโกหก
แต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่านั้นคือ ในภาพอีกชุดหนึ่ง ฉันเห็นแม่ของฉัน
แม่ที่ฉันเชื่อมาตลอดว่าขโมยเงินบริษัทและหนีไปกับชายอื่น
ความจริงคือแม่ค้นพบแผนของเฉินอวี่ก่อนพ่อเสียชีวิต
เธอพยายามเตือนฉัน แต่ถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงิน และถูกส่งตัวไปกักขังในสถานพยาบาลเอกชนภายใต้ใบรับรองว่าเป็นผู้ป่วยทางจิต
คนที่ลงนามรับรองเอกสารคือแพทย์ประจำตัวของตระกูลกู้
ฉันใช้เวลาสองวันตามหาแม่
เมื่อพบเธอ เธอผอมจนแทบจำไม่ได้
ผมของเธอขาวไปเกือบครึ่งศีรษะ ทั้งที่เธอมีอายุเพียงห้าสิบกว่าปี
ทันทีที่เห็นฉัน แม่ไม่ได้ถามว่าฉันรอดมาได้อย่างไร
เธอเพียงกอดฉันแน่นและพูดว่า
“แม่ขอโทษที่กลับไปช่วยลูกไม่ได้”
ตอนนั้นเองฉันถึงรู้ว่า คนที่ฉันเกลียดมาตลอดสิบห้าปี คือคนที่ยอมเสียชื่อเสียงและอิสรภาพเพื่อปกป้องฉัน
ส่วนคนที่ฉันรักมากที่สุด กลับเป็นคนที่พยายามฆ่าฉัน
เช้าวันประชุมผู้ถือหุ้น กู้เฉินอวี่สวมสูทตัวที่ฉันเคยซื้อให้เขา
เขานั่งบนเก้าอี้ของพ่อ และวางเอกสารมรดกปลอมไว้ตรงหน้าคณะกรรมการ
ซูอันหรานนั่งอยู่ข้างเขาในชุดสีงาช้าง มือหนึ่งลูบท้องเบา ๆ ราวกับเธอได้กลายเป็นนายหญิงของตระกูลหลินแล้ว
เฉินอวี่ประกาศว่า
“ภรรยาของผมเสียชีวิตโดยไม่มีทายาท หุ้นทั้งหมดของเธอจึงถูกโอนให้ผมตามพินัยกรรม”
สมาชิกคณะกรรมการหลายคนเตรียมลงนาม
แต่ก่อนที่ปากกาด้ามแรกจะสัมผัสกระดาษ ประตูห้องประชุมก็เปิดออก
ฉันเดินเข้าไปในชุดสูทสีแดงเข้ม
ทั้งห้องเงียบสนิท
แก้วแชมเปญในมือของอันหรานหล่นลงพื้น
เฉินอวี่ลุกขึ้นจนเก้าอี้ล้ม
ใบหน้าของเขาขาวซีดราวกับเห็นคนตายกลับมาจากหลุมศพ
“หลินเยว่…เป็นไปไม่ได้”
ฉันวางแฟ้มหลักฐานสีแดงลงบนโต๊ะ
“ดูเหมือนงานศพที่คุณจัดให้ฉันจะจบเร็วเกินไปนะคะ สามี”
เขาพยายามตั้งสติ
“คุณหายไปไหนมา ทุกคนเป็นห่วงคุณมาก”
“เป็นห่วง หรือเสียดายที่ในโลงไม่มีร่างของฉันกันแน่”
ฉันเปิดเสียงบันทึกจากงานศพ
คำพูดของเขาดังไปทั่วห้อง
“คนตายไม่จำเป็นต้องหย่า”
ไม่มีใครกล้าขยับ
ฉันส่งหลักฐานการตัดสายเบรก ข้อมูลการโอนเงินให้ช่างซ่อมรถ และภาพจากกล้องวงจรปิดให้ตำรวจซึ่งรออยู่ด้านนอก
แต่เฉินอวี่ยังหัวเราะ
“ต่อให้ผมถูกจับ หุ้นก็ถูกโอนมาแล้ว คุณเซ็นเอกสารด้วยตัวเอง”
“ใช่ ฉันเซ็น”
ฉันตอบอย่างสงบ
“แต่เอกสารที่คุณให้ฉันเซ็นไม่ใช่สัญญาโอนหุ้น”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
สามเดือนก่อนเกิดเหตุ ฉันเริ่มสงสัยว่ามีเงินหายไปจากบริษัท จึงให้ทนายตรวจเอกสารทุกฉบับอย่างลับ ๆ
เอกสารที่เฉินอวี่คิดว่าเป็นการโอนหุ้น แท้จริงคือการเพิกถอนสิทธิ์ตัวแทนบริหารของเขา
ตั้งแต่วันที่เขาวางมันตรงหน้าฉัน อำนาจทั้งหมดของเขาก็สิ้นสุดลงแล้ว
ชายที่คิดว่าตัวเองกำลังขโมยบริษัท กลับลงนามทำลายตัวเองโดยไม่รู้ตัว
อันหรานรีบลุกขึ้น
“ทั้งหมดเป็นแผนของเขาค่ะ ฉันถูกบังคับ ฉันกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขา เขาขู่จะทำร้ายเด็ก”
ฉันมองเธอ ก่อนวางผลตรวจอีกฉบับลงบนโต๊ะ
“เธอไม่ได้ตั้งครรภ์”
ใบหน้าของเธอแข็งค้าง
ภาพอัลตราซาวนด์ที่เธอใช้เป็นของผู้ป่วยอีกคนในคลินิกของเพื่อนเธอ
ส่วนเลือดที่ใช้ตรวจการตั้งครรภ์เป็นของพนักงานหญิงซึ่งได้รับเงินให้สลับตัวอย่าง
อันหรานสร้างเด็กที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อบังคับให้ตระกูลกู้ยอมรับเธอ และเพื่อให้เฉินอวี่รีบกำจัดฉัน
แต่ฉันยังมีความจริงชิ้นสุดท้าย
ฉันเปิดคลิปเสียงที่อันหรานคุยกับแพทย์ประจำตัวของพ่อ
ในคลิป เธอเป็นคนสั่งให้เพิ่มปริมาณยา
เฉินอวี่รู้ว่าพ่อถูกวางยา แต่เขาคิดว่าอันหรานเพียงต้องการทำให้พ่ออ่อนแอ เพื่อให้เขาเข้าควบคุมบริษัทได้ง่ายขึ้น
เขาไม่เคยรู้ว่าอันหรานตั้งใจฆ่าพ่อจริง ๆ
ทั้งสองคนร่วมมือกันหักหลังฉัน
ขณะเดียวกัน พวกเขาก็หักหลังกันเอง
เมื่อตำรวจใส่กุญแจมือ เฉินอวี่หันมามองฉัน
“เยว่เยว่ ผมเคยรักคุณจริง ๆ”
ฉันมองชายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน ก่อนถอดแหวนแต่งงานวางลงบนโต๊ะ
“คุณไม่ได้รักฉัน”
“คุณแค่รักสิ่งที่คิดว่าจะขโมยไปจากฉันได้”
เขาถูกตั้งข้อหาพยายามฆ่า ฉ้อโกง ปลอมแปลงเอกสาร และกักขังบุคคลโดยมิชอบ
อันหรานถูกจับในข้อหาร่วมวางยาพ่อของฉันและสร้างหลักฐานเท็จ
ส่วนคุณย่าของเฉินอวี่ซึ่งเคยเหยียดหยามฉัน โทรมาขอให้ฉันช่วยหลานชายของเธอทุกวัน
ฉันไม่เคยรับสาย
หลายเดือนต่อมา ฉันกลับมานั่งบนเก้าอี้ของพ่อในฐานะประธานเทียนเยว่กรุ๊ป
ฉันคืนตำแหน่งและชื่อเสียงให้แม่ พร้อมเปิดมูลนิธิช่วยเหลือผู้หญิงที่ถูกกักขังหรือใส่ร้ายโดยคนในครอบครัว
บางคนบอกว่าฉันโชคดีที่รอดชีวิต
แต่ฉันไม่คิดเช่นนั้น
ผู้หญิงคนเดิมที่เคยเชื่อใจทุกคนได้ตายไปแล้วในแม่น้ำคืนนั้นจริง ๆ
คนที่เดินออกมาจากห้องประชุมในวันนั้นไม่ใช่ภรรยาผู้แสนอ่อนโยนของกู้เฉินอวี่อีกต่อไป
เธอคือหลินเยว่
ทายาทที่แท้จริงของตระกูลหลิน
และเป็นผู้หญิงที่กลับมาจากงานศพของตัวเอง เพื่อฝังทุกคนที่เคยทรยศเธอไว้ใต้ความจริง